Συντάκτης: admin

“Μεγάλωσα κοντά στο ποτάμι της κοιλάδας της πόλης των Σερρών, επειδή μου είχε πει ο παππούς μου να είμαι πάντα δίπλα στο νερό, γιατί μου κάνει καλό. Γι’αυτό κι εγώ τον άκουσα”.”Ο κορμός μου είναι πολύ πλατύς και πολύ ψηλός. Έχει μια κουφάλα στη μέση του. Ο καρπός μου δεν τρώγεται. Έίναι λίγο αγκαθωτός και μοιάζει σαν ένα στολίδι Χριστουγεννιάτικου δέντρου”.

Τα φύλλα μου το Φθινόπωρο γίνονται πορτοκαλί και πέφτουν. Την Άνοιξη το χρώμα τους γίνεται πράσινο ξανά. Μοιάζουν με μια παλάμη με ανοιχτά δάχτυλα”.”Τα άλλα δέντρα μου κρατούν συντροφιά τις κρύες μέρες του Χειμώνα. Την Άνοιξη τα παιδιά κρεμούν τις κούνιες τους στα κλαδιά μουκι αρχίζουν το παιχνίδι. Μερικές φορές παίζουν κρυφτό μέσα στην κουφάλα μου κι έτσι διασκεδάζω πολύ μαζί τους”.”Έχω μια φίλη κουκουβάγια που με επισκέπτεται συχνά και μου λέει ιστορίες για όλα τα μακρινά μέρη που έχει γνωρίσει. Για ανθρώπους και ζώα που έχει δει”

Νίκη Χαρτώνα

– Αγαπητό δέντρο πώς σε λένε;– Με λένε Λεμονοκυπάρισσο.

– Πού μεγάλωσες; – Μεγάλωσα σ΄ενα πανέμορφο κήπο με λουλούδια.

– Έτσι ήσουν από πάντα;– Όχι, όταν ήμουνα νεότερο είχα άλλο σχήμα. Ήμουνα πλούσιο δέντρο με πολλάφύλλα. Τώρα έχω γίνει γέρικο, ο κορμός μου είναι πιο λεπτός, παραμένω όμως καταπράσινο.

– Σ΄αρέσει εδώ που μένεις; – Ναι, γιατί όλη την ώρα με βλέπει ο ήλιος και βλέπω τους ανθρώπους και τα άλλα δέντρα.

– Ποια εποχή σ΄αρέσει πιο πολύ;– Ο χειμώνας, γιατί με τα χιόνια και τις παγωνιές μοιάζω με Χριστουγιεννιάτικο δέντρο. Πώς μ΄αρέσει να ακούω τα παιδιά να λένε τα κάλαντα!

(Κυριάκος Μπουτουρίδης)